premenstrual syndrome

123

roseola — Thu, 12 Nov 2009 10:26:18 GMT

نه هوا را از تو می‌گیرم، نه خنده‌هایم را. پاییز ملس شهر را نفس بکش. بانوی شعرخوانی‌های تو سطرهاست که نمی‌خندد.

122

roseola — Mon, 09 Nov 2009 11:09:18 GMT

جاده‌ی روستایی پای کوه ... جنگل‌ برگ‌ریز شهر ... تپه‌ی روبروی خانه ... درخت سر پیچ ... دل من ...

121

roseola — Sun, 08 Nov 2009 13:44:18 GMT

خـز ا ن ز د .

*ــ/ مفعول جمله به اختیار تو.

120

roseola — Sun, 08 Nov 2009 07:51:18 GMT

حالا نگاه نکن که نمی‌توانم بخندم. سکوت راکدم را ببخش به جنجال شاد هفده آبان‌های نوجوانی که کنارت بودم، شانه به شانه‌ی دلت ... حالا شادباش مرا به نیت همان دخترکی بپذیر که پاییزی دور، بی‌قرار تپش به تپش قلبت شد. همان تپش‌هایی که امروز در کودکی که درونت خفته تکرار می‌شود ...

تولدت مبارک دیرینه‌ترین یار.

119

roseola — Fri, 06 Nov 2009 09:36:34 GMT

جامعه ایران با عوض شدن حاکمان عوض نمی‌شود. با عوض شدن رفتارها عوض می‌شود.

ــ احمد سلامتیان ــ به عبارت دیگر ــ بی‌بی‌سی ــ

*ــ/ آقای سلامتیان. محض همین یک جمله که گفتید "من از خارج از ایران فقط می‌توانم بلندگوی جنبش آزادی‌خواهی داخل ایران باشم، و نه سخنگو" کلاهم را به احترامتان از سر برمی‌دارم.

118

roseola — Thu, 05 Nov 2009 17:23:18 GMT

جنبش سبز به فتوای عقل و به توصیه آقای خاتمی شعار مرگ بر ... نمی‌دهد، به نظر می‌رسد و امید می‌رود همین‌ها که امروز گفته شد تندترین شعاری باشد که در ذهن سبز می‌چرخد. نسل گذشته در تظاهرات منتهی به انقلاب و سقوط رژيم پادشاهی، تا ماه‌ها، به شعار معروف "مرگ بر شاه" نرسیده بود، حتی آیت‌الله خمینی تا یک ماه قبل از انقلاب نگفته بود شاه باید برود.

ــ مجموعه مقالات ــ مسعود بهنود ــ

117

roseola — Thu, 05 Nov 2009 10:23:18 GMT

دارم به مقامی، مرتبتی، چیزی می‌رسم و حواسم نیست. این روزها آرشیوخوانی می‌کنم، به هوای حذف موارد غیرضروری. رسیده‌ام به بهمن ۸۶ و این نوشته:

"اصلا " رویانا " هیچ. اما قبول کن اینکه آدم خواب " ننه سرما " را ببیند دیگر رکوردشکنی است."

و بعد در توصیف خوابم برای یک دوست در خلال نظرات پست:

"ننه سرما سبز بود ... سه تا دختر داشت ... یکی صورتی، یکی قرمز، یکی زرد ... نفهمیدم چرا سبز بود. شاید گوشی دستش آمده بود ... و خنده دار باشد یا نه، قرار بود با هم آدم‌های بد خوابم را فراری دهیم ... که بیدار شدم."

حالا بیدارم. حالا آبان ۸۸ است. حالا می‌فهمم چرا سبز و حالا اصلا خنده‌دار نیست که قرار است با هم آدم‌های بد خواب‌هایمان را فراری دهیم. نظرتان چیست که بروم ادعای نبوت کنم؟

116

roseola — Wed, 04 Nov 2009 17:09:59 GMT

آن سیزده آبان‌ها که کودکی شاداب ما را به زور به خیابان می‌بردید تا شعارهای پیر و چروک شما را بدهد و ما شلوغ که می‌شد از زیر دست و پای‌تان فرار می‌کردیم به سمت خانه ... آن سیزده آبان‌های نوجوانی که انتخابمان می‌شد یا راه‌پیمایی یا زندانی شدن در مدرسه تا ظهر و سرایدار مدرسه سر که برمی‌گرداند از روی دیوارهای کوتاه پریده بودیم در خیابان و پخش شده بودیم در تنها معجون‌فروشی شهر ... همان روزها نطفه‌ی این سیزده آبان بسته شده بود جناب.

115

roseola — Tue, 03 Nov 2009 08:18:18 GMT

حضرات خیال می‌کنند همه چیز از خاک و آب و پرچم بگیر تا مالیاتی که می‌دهیم و جانی که می‌گیرند ارث آبا و اجدادی‌شان است. جای تعجب نیست یک روز صبح از خواب بیدار شوند و فکر کنند جمیع رنگ‌ها هم از قنداق به ناف‌شان بسته بوده و بخواهند سبزش را پس بگیرند. نمی‌دانند چیزی که باید پس بگیرند رنگ و روی ازدست‌رفته نیست. آبروی ازدست‌رفته است.

حالا بگذارید کمی دنبال‌مان بدوند. کم‌کمک می‌فهمند آنچه ما را در خیابان از آن‌ها جدا می‌کند رنگ نیست. رفتار است. نام نیست. گم‌نامی ماست. بی‌شماری زندگی‌هایی است که نه به نامی وصلند، نه به مقامی و نه به آیینی. تفاوت ما اصلا در همان خط و ربطی است که آن‌ها به نام علی دیکته می‌کنند و گستره‌ی بی‌مرزی است که ما به نیت انسان زندگی می‌کنیم.

سیزده آبان هم مثل صد و چهل و پنج روز گذشته.

114

roseola — Mon, 02 Nov 2009 13:08:21 GMT

از بیست و دو سه سالگی به این‌ور دیگر هیچ‌وقت آدم‌ زاویه‌داری نبوده‌ام. ذاتم اهل مدارا ست. با هر مدل رفتاری کنار می‌آیم، همه جور آدمی را تحمل می‌کنم، مگر یک قلم: آدم لاف‌زن. مخصوصا مرد لاف‌زن.

حالا لابد از شوخ‌طبعی روزگار است که به‌طور روتین با سه همکار مرد سر‌ و‌ کار دارم که انگار در این خصلت چندش‌آور مسابقه گذاشته‌اند.