امروز خواندم شیرین عبادی وکالت پرونده مرگ زهرا بنی یعقوب را به عهده گرفته است . از زهر ماجرا نمی کاهد اما دلگرمی کوچکی ست . می دانم برای واکنش کمی دیر است اما چون گزش این درد دست از سرم برنمیدارد :
به احترام همکارم : دکتر زهرا بنی یعقوب ، این صفحه به مدت پانزده روز آپ نمی شود .
مامان به خاله خبر داده بود و خاله جان زود خودش را رسانده بود تا بساط کاچی را به راه کند . از مدرسه که آمده بودم در آشپزخانه بسته بود و صدای پچ پچ شان از پشت در می آمد . بعد خاله جان صدایم زده بود و در را که باز کرده بودم سیلی ِ آب چکانی شترق خوابیده بود زیر گوشم و تا از گیجی اش بیرون بیایم مامان توضیح داده بود که این سیلی آب نمک است تا دختر تازه بالغمان در آینده زنی جذاب و تو دل برو شود .
راست می گوید .
بی جهت آمده بودی .
هم جهت شدی .
همه ، جهت شدی .
می گوید : احمق نشو سرمه . همه چیز را بریز بهم و بیا . ایران مثل باتلاق می ماند . آدم برای اینکه تعفنش را تاب بیاورد هی بی جهت به این و آن دل می بندد . با هر دل بستن هم بیشتر فرو می رود .
